( 1 ) از همان روز كه خورشيد اسلام طلوع كرد و از روزگارى كه رسالت آسمانى بر شخصيت جاودانى محمد ، پيامبر خدا فرود آمد چنين پيروزى و بزرگوارى كه مخصوص خاندان هاشم بود بر دودمان اميه گران آمد و اين عظمت و بزرگوارى دشمنى ديرينه‌اى را كه در نهاد آنان نسبت بهاشميها فرو رفته بود دوباره برانگيخت . اين پيشواى امويان ، حكم ابن هشام است كه با يار خويش ، ابو جهل ، آنچه در دل داشت اظهار كرد و كينه‌اش را نسبت به پسران هاشم و عدم گرايش برسالت پيامبر اسلام بيان داشت . وى گفت : « ما و پسران عبد مناف در كسب افتخار و شرف با يكديگر بمسابقه و مبارزه پرداختيم آنها خوان احسان گستردند و ما هم متقابلا اطعام كرديم . آنها پيادگان را سوار كردند و ما همچنين نموديم تا اينكه هر دو در ركوب افتخار برابر آمديم و همچون اسبهائى بوديم كه گوشهاى آنها محاذى هم بود و هيچ‌كدام سبقتى بر يكديگر نداشتند . اكنون آنها ميگويند كه در دودمان ما پيامبرى برخاسته كه از آسمان حقيقت الهام ميگيرد در صورتى كه ما را درك چنين افتخار و توفيقى ميسور نيست . سوگند به لات ، بت بزرگ عرب ، كه ما هرگز به او ايمان نميآوريم و هيچ‌گاه نبوتش را تصديق نميكنيم » . بازگشت اين كينه‌توزى و حسد برفتار نيكوئى است كه هاشميها در تودهء مكه و رهگذرهاى آن از فضيلت و دادگرى و آسايش و بازرگانى مترقى و نعمتهاى ارزنده از خويش باقى گزاردند و حال آنكه امويان را بدرك چنين موقعيتى دسترسى نبود .